SINUOT NG 9-ANYOS KONG ANAK ANG KANYANG BAGONG DAMIT PAMASKO NANG MAY NGITI, NGUNIT ISANG MALUPIT NA SALITA MULA SA ASAWA KO ANG DUMUROG SA AMING PUSO—KAYA SA MISMO GABI NG PASKO, IBINIGAY KO SA KANYA ANG PINAKAMASAKIT NA REGALO NG PAGPAPALAYAS!
Ako si Rosa, dalawampu’t limang (25) taong gulang. Naging ina ako sa napakamurang edad na labing-anim. Dahil sa pagiging batang ina, marami akong isinakripisyo para sa aking nag-iisang anak na si Lily, na ngayon ay siyam (9) na taong gulang na.
Nang makilala at pakasalan ko si Dante, inakala ko na bibigyan niya kami ng buong pamilya. Tinanggap niya kami, o iyon ang akala ko. Sa paglipas ng mga taon, naging malamig, malupit, at laging galit si Dante. Ako ang kumakayod at nagtatrabaho nang palihim sa aking online business upang may maipakain sa pamilya, habang siya ay laging naglalasing at nagwawaldas ng pera.
Bisperas ng Pasko. Pagkatapos ng ilang buwang pag-iipon, nabili ko rin sa wakas ang pinapangarap na pulang Christmas dress ni Lily. Gawa ito sa makintab na tela na may malaking laso sa likod. Nang isukat ito ng siyam na taong gulang kong anak, nag-ningning ang kanyang mga mata. Para siyang isang maliit na anghel.
“Ma, ang ganda-ganda ko po! Sigurado po ba kayong magugustuhan ito ni Papa Dante?” inosente at nakangiting tanong ni Lily habang umiikot-ikot sa harap ng salamin.
“Siyempre naman, anak. Ikaw ang pinakamagandang regalo namin ngayong Pasko,” nakangiti kong sagot, pinipigilan ang aking mga luha dahil alam ko kung gaano niya kadesperadong makuha ang atensyon at pagmamahal ng kanyang ama-amahan.
Alas-otso ng gabi nang bumukas ang pinto. Pumasok si Dante, amoy alak at mukhang mainit ang ulo. May hawak siyang cellphone at tila may ka-text na nagpapangiti sa kanya.
Nang makita siya ni Lily, mabilis na tumakbo ang aking anak patungo sa kanya. Puno ng pag-asa ang maliit na bata.
“Papa! Tignan mo po ang bagong dress ko! Binili po ni Mama para sa Pasko! Maganda po ba?” masayang bati ni Lily, pilit na niyayakap ang binti ni Dante.
Ngunit sa halip na ngumiti, marahas na itinulak ni Dante ang aking anak. Muntik nang matumba si Lily sa malamig na sahig. Nawala ang ngiti ni Dante at napalitan ng pandidiri.
“Anong maganda diyan?! Kahit bihisan mo pa ng ginto ang batang ‘yan, mukha pa rin siyang basurera! Katulad mo!” malakas na bulyaw ni Dante, nakaduro ang daliri sa mukha naming dalawa.
Parang binuhusan ng kumukulong tubig ang puso ko. Nanlaki ang mga mata ni Lily, at mabilis na tumulo ang kanyang mga luha.
“Dante! Bakit mo sinasabihan ng ganyan ang bata?! Pasko ngayon!” galit kong sigaw, mabilis na niyakap si Lily upang protektahan siya.
“Pasko? Wala akong pakialam sa Pasko niyo! Sayang lang ang pera sa inyo. Nakakadiri kayong tingnan!” malamig na sagot ni Dante. “Aalis ako. Doon ako magpapasko sa babaeng tunay na maganda at hindi pabigat sa buhay ko. At pagbalik ko bukas, siguraduhin niyong nakaimpake na kayo, dahil ibebenta ko na ang bahay na ito!”
Umikot siya at akmang bubuksan ang pinto para umalis. Inakala niya na iiyak ako, magmamakaawa, at luluhod sa kanya tulad ng dati. Inakala niyang ako pa rin ang mahinang babae na takot mawalan ng asawa.
Ngunit sa edad kong dalawampu’t lima, narealize ko na ang pagiging martir ay hindi magbibigay ng magandang kinabukasan sa aking anak.
Dahan-dahan kong pinunasan ang mga luha ni Lily. Tumayo ako, kalmado ngunit naglalagablab ang mga mata.
“Sandali lang, Dante,” malamig kong tawag sa kanya.
Lumingon siya, nakangisi. “Bakit? Magmamakaawa ka? Wala na akong pera para sa inyo.”
Kinuha ko ang aking cellphone mula sa bulsa. May idinial akong numero at inilagay iyon sa loudspeaker. Rinig na rinig sa buong sala ang pag-ring hanggang sa may sumagot.
“Hello, Madam Rosa. Nandito na po kami sa labas ng gate,” boses ng head security ng aming subdivision.
Kumunot ang noo ni Dante. “Anong kalokohan ‘to, Rosa?”
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri.
“Sabi mo ibebenta mo ang bahay na ‘to? Baka nakakalimutan mo, Dante, bago pa tayo makasal, binili ko ang bahay na ito gamit ang sarili kong pera. Nakapangalan ito sa akin. At ang mga ginagamit mong sasakyan at pera panlalaki mo? Galing ‘yan sa negosyo ko na palihim kong pinalago habang ikaw ay naglalasing!”
Nalaglag ang panga ni Dante. Namutla ang kanyang mukha. “A-Anong negosyo? Isa ka lang palamunin!”
“Palamunin? Tingnan mo ang bank account mo,” matapang kong sagot.
Mabilis niyang kinuha ang kanyang cellphone. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makitang frozen na ang kanyang mga credit cards at zero balance na ang lahat ng perang naka-link sa aking pangunahing account.
“Hayop ka! Anong ginawa mo?!” akmang susugurin ako ni Dante, ngunit bumukas nang malakas ang pinto at pumasok ang tatlong gwardya. Mabilis nilang pinigilan si Dante at pinilipit ang kanyang mga braso.
“Palayasin niyo ang lalakeng ‘yan. Huwag ninyong hahayaang makapagdala kahit isang barya o damit mula sa pamamahay ko,” utos ko sa mga gwardya.
“Rosa! Asawa mo ako! Pasko ngayon, maawa ka!” umiiyak na nagpupumiglas si Dante. Ang kanyang kayabangan kanina ay tuluyang nawasak.
Lumapit ako sa kanya, tiningnan siya sa mga mata.
“Wala kang asawa. At mas lalong wala kang anak. Punta ka na sa babae mo, tingnan natin kung tanggapin ka pa niya kapag nalaman niyang isa ka na lang pulubing walang pera.”
Itinulak ng mga gwardya si Dante palabas ng bahay sa gitna ng malamig na gabi. Isinara ko ang pinto at ni-lock ito nang mahigpit. Wala akong naramdamang lungkot, tanging malaking ginhawa.
Bumalik ako kay Lily, na ngayon ay tahimik na nakatingin sa akin, ang kanyang pulang Christmas dress ay mas lalong kuminang sa ilalim ng mga ilaw ng aming Christmas tree. Niyakap ko siya nang napakahigpit.
“Maganda po ba talaga ako, Ma?” bulong niya.
“Ikaw ang pinakamaganda, anak. At simula ngayon, tayong dalawa na lang. Walang mananakit sa atin,” nakangiti kong sagot.
Nang gabing iyon, kaming dalawa ng siyam na taong gulang kong anak ay kumain ng masarap na Noche Buena nang may kapayapaan at totoong kaligayahan. Isang perpektong Pasko, dahil sa wakas, naitapon ko na ang pinakamalaking basura sa aming buhay.
